Juliette & AT.

Ja, juliette en AT. Nee, at is niet een vriend van me, het is niet mijn vriendje, geen familie, en ook geen kennis. At is mijn grote liefde. De eerste keer dat ik AT bezocht, was ik gelijk verkocht. Het was zó gezellig, het voelde alsof we elkaar al jaren kende. Het was precies wat ik zocht. At heeft alles, en niets te veel, at is vriendelijk, hij luistert goed, en heeft altijd een antwoord klaar. At heeft ook altijd precies de goede prijs. At staat voor America Today. En ja, iedereen in Neerland kent America Today, zo niet? Shame on you! Erger word het niet. In ieder geval; ik zal proberen niet te gaan tellsellen, maar elke keer als ik mijn liefde bezoek, word de liefde groter. En altijd als ik thuiskom van At, zegt mijn moeder; ‘Zo, is je geld weer op?’ En dan schud ik van nee. Nee, mijn geld is niet op. Want at weet precies welk fijne prijsje aan welk fijne product moet worden gekoppeld. Gisteren weer even gezellig ‘een bakkie gedaan’ Bij At. (oké, laten we het niet te gek maken). En ja, ik kwam thuis met drie tassen aan mijn arm. At is niet goed voor mijn rekening, maar wél goed voor mijn kast. Een spijkerbroek (lyin ofzo, een lichte wassing, straight), een bruin vest, met bont, twee sjaals, een bruine en een roze, een winterjas, en een blouse. At is ook altijd heel eerlijk. Ik wat geld kwijt, hij wat products kwijt. Zucht, wat houd ik toch van hem.

Oh, en dit is pas één van mijn verslavingen. Ik ben een verslavingenmens. It never, never stops. En ik ga het je állemaal vertellen. Voorbeelden? Abercrombie & Fitch, zonnebrillen van Michael Kors, fora onveilig maken, streetstyle fotograveren (ja, dat doe ik zelf), hockeyen, je begrijpt me. I can’t get enough of life. See ya!

Ik heb hem maar eens van zolder gehaald, hij krijgt nog een kans. Mijn lappie. Een Apple notebook, al best oud. Maar toch, het ding doet het vaak nog goed. Vandaag niet. Ik zie dus net dat de complete lay-out niet werkt op dit ding. That sucks. Ik weet niet of het bij jullie ook zo is?
Op mijn andere Lap doet hij het wel. Ik hoop dat ik het snel kan fixen, maar beloven doe ik niet, want ik ben nou niet echt een feminine version van Bill Gates.

xoxo, J.

Gisterenavond: 23 oktober, tegen 8 uur. Ik was met paps en bro’s bij fc twente – real racing Santander (de voetbalclub, inderdaad). Voor pappie’s werk hebben we normaal TOS-kaarten (dure plekken voor sponsors), maar dit keer hadden we even gewone kaarten gekocht (omdat we samen met vrienden van ons gingen). Oké, i admit: ik ben een voetballiefhebber. Nee, geen liefhebber. Ik ben een voetbalfreak. Ik vind het altijd leuk om me een keer per twee/drie weken helemaal als een vette hooligan te gedragen, en dít keer, zaten we dus in vak 123. Het vak naast de uitploeg. Haha, en dan zet je mij naast dat plexiglas. Fun. Nou, we zaten goed en wel tegen vijf voor 8. Opstelling werd omgeroepen etc. Ik keek naar rechts. Lange matjes, geblondeerde buiken, veel peuken, en vooral, heel, heel veel bierbuiken. Toen kwamen de spelers (met van die schattige kleine kindjes aan hun hand). Ontzettend gejuich. Wedstrijd was bezig, na zes minuten volgt er al een doelpunt van ‘oons twenne’. Jump, jump, jump! Haha, het was dan wel het enige doelpunt van de wedstrijd, en het was weer eens ontzettend gezellig om te kijken, en de spanjaarden probeerden hun Santader op te peppen met liederen als ; ‘racing! *klapklap* racing! *klapklap* racing *klapklap*!’ (spreek uit: ra-sieng (met zo’n rare s ) Maar dan vak p. De fanatieke aanhang. Zwarte jacks met groot ‘FC TWENTE’ achterop, over het algemeen kale koppen, of juist extreme kakkers, met vooral véél bier. heel erg veel bier. In totaal kent vak p 45 (ja, vijf-en-veertig) liederen over, tegen, voor fc-twente helemaal letterlijk. I suggest: begin een koor. Nee, even serieus, liedjes als: ‘Goat stoan aj veur twente bint’, ‘Twente, ja lallalalala’ en ‘twente enschede olé olé olé’. Nou, daar verstonden die spanjaarden natuurlijk helemaal niks van. Vooral het eerste voorbeeld niet; (twents verstaat de helft van de tukkers niet eens), dus die lui blijven mooi staan. Totdat opeens zo’n Espanólo naar me begint te zwaaien. Man, mager, zwart haar (echt, joh), en brede lach. Ik stoot mijn bro aan. ‘Hé, kijk die gast vreemd doen.’ ‘Ja, doos!’ Zegt hij tegen mij. Toen stootte hij mijn vader aan. ‘Pa! Pedro en Alfonso staan daar!’ Ik kijk nog een keer. En inderdaad, ik herkende Pedro. Een collega van mijn vader, een Hengelose Spanjaard, zegmaar. Papa smsen: Je staat in het verkeerde vak! In the end: Ik stond tussen 21.000 zingende mannen, en ze zijn stuk voor stuk muzikaal. Ik vond het toch geen slecht idee hoor, dat koor.

Kus.

Hoi!
Ik mag je feliciteren, van alle weblogs op het world-wide-web, heb jij toch mooi even Superorigineel gevonden. En ja, de naam zegt het al: origineel gaat ie worden! Geen eeuwenlang gelul over (oké, komtie:) Beauty, fashion & lifestyle. Want daar heb je er namelijk al genoeg van; engels of nederlands. thousands of them. En nee, ik zeg niet dat ik (nog een keer:) beauty, fashion & lifestyle niet leuk vind, want ik vind het wél leuk, maar om nou nóg zo’n weblog te beginnen, das niet origineel.
Dát ben ik wel. Origineel. niet in alles (denk: kleding of taal of iets dergelijks) maar wel hiermee. Geen gebrabbel over make upjes. Waar het dan wél over gaat? Nou, over van alles. Alles wat mij inspireert, alles wat ik leuk vind en (hopelijk) wat jullie intresseert. Oh ja, ik ben Juliette. De webmaster, jawel. (hé, ben ik ook een keer een master.

Liefs, Juul.